buskruitdoor Julie Beirens

Soet 2019
18+
bitter

ik ben de huid die knarst, opspant, glimt, verlangt

naar ander vel om mee samen te hokken

ik zal niet breken, op een bepaald punt

komen wij elkaar toch weer tegen

 

raak me niet aan, ik ben het mijnenveld

dat knapt wanneer je je voeten op mijn ego zet

het ontstekingsmechanisme op mijn lijf heb jij gevonden

zo dichtbij ben je

 

misschien ontploffen we samen

exploderen wij tot de stamgasten

deze kroeg -ons lijf- voorgoed verlaten hebben

of doe je het liever alleen?

 

je kan het aan de restanten te zien, toch?

ingewanden, de meeneemchinees van gisterenavond

bij het kaarslicht, het dode spoor

waar wij toen op zaten

 

nu het is veilig

ik heb het buskruit van mijn hemd geveegd

ik heb alvast thee gezet

kunnen wij nu spreken?