Iets onzegbaars aan het raamdoor Anke Vandoolaeghe

Soet 2019
18+
liefde

we lagen in bed, je was

gelukkig, nog maar net

je had zo lang gezocht zei je,

en dan eindelijk toch gevonden

ik trok je dichter, je was niet zwaar - 

gevoel is als dichten: teveel woorden doen

het soms verlichten

net zoals ik probeerde te doen: 

wat minder romantiek, maar wel oprecht (ja,

achteraf krijg ik het altijd wel goed

uitgelegd).

Ik zie je snot, zei ik, 

veegde het weg met m’m mouw, 

maar het lichten mislukte, je ogen schoten vol. 

een zoen en je stem, heel stil: ik hou zo

van jou.