Vallende Voetendoor Louise Desmet

Soet 2019
18+
verdriet

Woorden waren overbodig en mijn daden pijnigden mijn lieve huid die ruw was geworden.

Ik wou mezelf bewust maken van de momenten die het meest indruk maakten op mij. 

Ik voelde alles zo gedetailleerd voorbij mijn ogen rennen en ik wou er achterna huppelen alsof het me blij maakte. En net die ‘alsof’ liet me struikelen over mijn eigen voeten. Vallende voeten en een lachend gezicht met een plakkend stukje grond aan mijn linkerwang. 

Terwijl ik daar lag te staren naar alle vergeten sigarettenpeuken die bij hun eigenaars hoorden, wou de grond me vertellen wat ik wou. 

Mijn longen vulden zich met het vuil van de voetstappen die voorbij vlamden. Ik onthield het en vergat het. 

Hmm nee, dat was het dus niet.

Mijn ogen werden gedwongen te kijken naar het licht dat recht tegenover mij stond te blinken in mijn ogen.

Ik kneep ze toe en weigerde te kijken. Het schrikte me af. 

En net dat confronterende fragment deed mijn hoofd draaien naar de andere kant. 

Ik zuchtte en vond mezelf zwak. 

En daar zag ik mezelf staan: rollende tranen van mijn wangen en mijn knieën die te zwak waren om de bakstenen op mijn schouders nog te dragen.

Ik haatte mijn zoutige tranen. Ik proefde ze keer op keer en had er meer dan genoeg van. Wanneer ik ze wou opvangen in een schaaltje en nonchalant in het toilet zou gieten, zou het me spijten. Ze waren van mij en ik wou ze heel graag terug. 

Maar daar zag ik ze vallen, liters, baden vol. 

Ik begon te drijven en wou zo graag naar de andere kant kijken, maar mijn longen waren te druk bezig met zuurstof naar binnen te pompen. 

En dit voelde ik voor heel mijn leven lang. 

Gevangen tussen keuzes die me geen weg boden om naar de andere kant te kijken.