Hoe liefde een woord werddoor Louise Desmet

Soet 2019
18+
liefde

Ik kraste mijn liefde in hem en ik beet op de huid die ik voor altijd bij me wou hebben. Ik zag hoe hij mijn ogen zocht. Ik wou niet gevonden worden, bang om het woord afwijzing een gevoel te kunnen geven. 

Ik hunkerde naar zijn herkenbare aanrakingen, maar ik wist dat ik die herkenbaarheid kon verliezen. 

‘Je kent me niet.’ -

‘Jij kent mij ook niet.’ 

En toch had ik leegte in mij om vol van hem te houden. Hij had die intimiteit die mij deed voelen wat het was om geliefd te zijn, en ik wou steeds meer.
Mijn twee armen wilden het verdriet niet erkennen en ik sloot ze rondom hem. Mijn twee handen  hielden elkaar stevig vast en mijn twee ogen besloten mee te doen en lieten de zwaartekracht zijn werk doen. 

‘Waarom wil ik niet dat je weggaat, ondanks ik je niet ken?’ -

‘Waarom stel jij mij deze vraag?’

En net op dat intiem moment leek alles zo ingewikkeld. Alsof er nog een laagje plastiekfolie was blijven plakken tussen onze zweterige lijven.
Ik kon niet alles vatten, maar ik wist wel wat ik voelde.
Woorden geven aan gevoelens deed ik niet graag en gevoelens erkennen als iets gedefinieerd deed ik niet graag, maar ik had gehoord dat dit dicht bij liefde aansloot. 

‘Denk je dat je van mij zou kunnen houden?’

‘Ik ken je niet…’

 

 

Twee onbekenden die verlangden naar liefde en het ook vonden, lieten het wegslijten naarmate de nacht dag werd. De lippen van het meisje zochten naar die van de jongen. 

Ze kuste hem met een niet te beschrijven zachtheid, want ze wist dat dit de laatste aanraking was.  Doorheen de zoutige smaak van haar tranen proefde ze wat het was om te verlangen.

‘Ik begrijp mezelf niet.’

‘Ik begrijp mezelf ook niet.’