Stuk Voor Stukdoor Louise Desmet

Soet 2019
18+
gemis

Zijn liefde had geen grenzen, maar hij bakende wel zijn terrein af toen hij wist dat het niet meer goed ging komen met hem. 

Ik ervoer het alsof hij een stukje grond in zijn bezit had en dat zijn liefde representeerde. Een stukje voor mij, voor mama en voor mijn broertje. Niet voor zichzelf. De liefde die hij gaf aan ons, kreeg hij dubbel en dik terug. Hij redeneerde niet met de gedachte van: ‘ik zou misschien eens aan mezelf moeten denken en een stukje grond voor mezelf in beslag nemen.’

 

Hij bleef proberen om een stukje grond te zoeken voor zichzelf, en die vond hij ook toen mama hem in de steek liet. Maar dat gras was al lang verdord en niet meer groen. 

‘The grass is greener on the other side’ 

Wel, in zijn geval was dat allesbehalve waar. 

Doordat hij zichzelf in vergetelheid sleurde, verdorde al het gras rondom hem. 

‘Niemand ziet mij graag, ga weg, nee, ik hoef het ook niet te weten, ga gewoon allemaal weg.’

Een uitspraak die regelmatig terugkeerde, waarop ik antwoordde met rollende ogen en zuchtende geluiden.

‘En ik dan?’