Brusseldoor Alexandra Gadzina

Soet 2019
18+
stad

ze bezit niet het type schoonheid

dat omverblaast of halsoverkop

verliefd doet worden

niet op haar mond gevallen

luid en soms brutaal

lijkt het alsof ze niets

te verbergen of

te koesteren bezit

 

ze bezit niet dat type schoonheid

geen liefde op het eerste gezicht

door haar donker en haar licht

blijft het stof tussen haar voegen

plakken als vuil achter

mijn nagelriemen nadat ik

mijn nagels in haar huid

verankerde

 

een wonderlijke actrice

die niet snel prijsgeeft wat er

zich achter haar getoeter, geroep

gestorm en haast schuilhoudt

 

achter de glascherven die

zoute tranen uit haar pupillen snijden

achter de bedelende vrouw aan de

voet van de Kunstberg

 

maar het warme asfalt is haar

podium en op een decor

van zachte regen

 

bruisen haar straathoeken

van energie en stiekeme liefde

tussen haar stoepstenen

en door haar kolkende dakgoten

vlechten vloeiende rivieren

zich in de meibries

de krullende architectuur

de ziedende woordenstromen

van haar minnaars

 

op een decor van zachte regen

kerven de glasscherven

regenbogen uit haar irissen

vallen de bloesems als een doek

haar blozende hemels

een open boek

verlegen en bescheiden

is ze op haar eerlijkst

en mooist

 

het vergt tijd en sterke wil om

onvoorwaardelijk van haar

te leren houden

haar masker te herkennen

het vergt geduld om haar

als een slang zien te vervellen

en de vlinder in haar rups

te leren zien

om verder te kunnen kijken dan

toeristenmassa’s

sirenes

dan de dikke, geladen lucht