Horizonfluisteraardoor Willem De Pessemier

Soet 2019
18+
emoties

 

zo heb ik hem genoemd, hij die de horizon vorm influistert

 

de dag bij het ontwaken in zijn kleren hijst en

 

bij schemering lucht en land in elkaar doet overhellen

 

 

 

’s ochtends beeld ik me in hoe hij de wereld openvouwt

 

elk van diens plooien vaderlijk gladstrijkt om hem

 

’s avonds haast onopgemerkt opnieuw te sluiten

 

als een atlas, waarin je overal tegelijkertijd kan zijn:

 

 

 

handen die over topografische kaarten glijden

 

zachtjes duwen tot tussen huid en land een schuifspanning ontstaat

 

dan, achtereenvolgend:

 

 

 

rechterhandpalm midden in de Indische Oceaan

 

vingers die in lichte strekking alle continenten aftasten

 

van Afrika over Europa tot Noord-Amerika

 

hen met een spoor van miltzucht omtrekken

 

 

 

zo leer ik ontsnappen uit mezelf:

 

vanbinnen niets raken, louter vorm omtrekken

 

tot ik mijn contour volledig uit het hoofd ken

 

en elk land op mijn huid zijn eigen grens heeft

 

 

 

ik reik. neig ergens naartoe. draai. buig om (waar mogelijk)

 

nader sterven zonder dood te gaan en zeg:

 

ademen is louter schutkleur voor leven

 

 

 

als vorm zonder inhoud

 

vanbinnen niets raken

 

in hartenpijn verweven weerloos wezen, onaangeroerd