zandlopersdoor Carlo Siau

Soet 2019
18+
verdriet

ze leeft voor haar strandkasteel alsof het haar zal overleven

 

ingesloten door vermiste kinderen en grootouders achter windschermen

hakt ze singels uit, een voor een, niemand zet hier nog twee voeten binnen

 

woekerende kwallen bewaken haar koninginnenrijk

een fort kent doorheen de eeuwen vele gevaren. geharnaste venters niet te paard,

smeltende kogels uit eetbare kanonnen en liefde uit andere pijlen en kokers.

 

De zon, de prikklok van badgasten wil het meisje van dichtbij

bespieden, ze daalt de hemel af, sleept de sterrensluier met zich mee

en misplaatst zachtjes een nachtzoen op de zwellende slaap van de zee

 

een wit nachtlampje moet nu waken over de woelende tijd

duinen bakenen mysterie af voor iedereen die weet dat alles wentelt

weerloos wordt haar waanzin weerom wanneer het zand smelt

 

het losgoed heeft geen troonopvolger, geen kind meer in nood

geen grootouder in kreeftenvel en niemand veegt nog de voeten af

 

morgen bouwen kinderen op de ruïnes van gisteren