Hauntologydoor Lise De Mey

Soet 2019
18+
dromen

Je leest en ik kan je niet laten: mijn armen wieren in gedachten naar je zwemmend been.
Elk van mijn cellen herkauwt wat nooit is geweest.

Geur van bijna rotte bloemen vult de kamer, terwijl de wijzer watertrappelt en je vingers flirten
met de scherpte van een ongelezen blad.

En mijn huid kleurt naar nieuwe klei, schudt haar gouden doornen op, maalt niet om het taaie denken in haar schoot. Nieuw is dat niet. ‘t Begint wanneer je bloemknop openbarst, om bloed te spugen waar je van gaat kleven.

Maar niet nu, niet meer met jou. Stampvoets graaf ik me in. De zoete aarde schreeuwt, ontkiemt wat nooit was geplant. Koortsig glijden mijn stengels langs het raam, zoeken vruchteloos naar een barst.