Dit is jouw stilte nietdoor Lies Gallez

Soet 2019
18+
gemis

Je bent een meisje. Het is de stilte niet die je vraagt hoe het gaat. In een leeg landschap zoeken naar kleine restanten van geluk als een bange archeoloog. Je weet dat je slechts broodkruimels nodig hebt voor een nieuwe weg.

Je bent een jongen. Wakker schrikken in een donkere ruimte alsof iemand aan je trekt en trek je kleren aan: een gebreide trui, wollen sokken, een petje. Je meet de maan met een liniaal van Spiderman. Ze is wit en roze, en breekbaar gemaakt van suikerspin. Ze is lenig als de wind. En eenzaam, ze is eenzamer dan de zon, zeg je. (Waarom dan? Mensen zien haar niet, ze slapen.)

Je zegt ook nog: sterren zijn slechts gezichten die zwijgen.

Je bent een meisje. Nagels lakken, krant kopen, koffie drinken, haast hebben, haren wassen, geluid als een litteken op je trommelvlies krassen. Het suizen van de zee. Het suizen van het suizen. Je armen rond je oren leggen, je oren rond je armen leggen. Het einde van geluid is een splinter.

Je bent iemand met vele gedachten. Het gaat zo:

Een wolk is stil.

Een spiegelbeeld is stil.

Een aanraking van woord tot woord, woord op woord is stil.

Je bent een jongen. ’s Nachts een laken over je hoofd trekken, een onderwater ademen van warmte tot je ogen dichtvallen van de dag. Weet maar, de stilte komt niet. Ze is Godot. In Bed, een fort van dromen bouwen uit legoblokken. Zelfs de weckpotten met perengelei zijn stiller dan je eigen hoofd.

Je bent een meisje, je bent een jongen. Hier is het, altijd opnieuw geboren worden in een witte kamer vol medelijden en koffiegeur. Om hoop te hebben als zuurstof. Met de passen van een jong veulen zo voorzichtig ga je. Net niet de grond, net niet de lucht, net niet het hele leven. En je wou, je wilde van hen houden. Houden van is zo stil.