Mythische melancholiedoor Evelyne Desimpel

seizoen 2012-2013
18+
liefde

Als de jonge Paris voor Helena zijn volk ten oorlog voerde

– een daad die aan de schikgodinnen duur werd betaald –

waarom geschiedt het dan dat hij die jouw hart beroerde

nu in onverschilligheid zijn schouders ophaalt?

 

En als de fiere Griek Achilles, Peleus’ zoon,

de Trojaanse dochter Briseïs zo heeft bemind,

ondanks hun beider genus’ hoon,

waarom tast hij dan rond als ware hij blind?

 

De woeste Hellespont zelf kon Hero en Leander niet scheiden,

ook niet nadat op een nacht het noodlot opdaagde.

Mijlen zwom de jongeman om zijn lief te verblijden,

terwijl die van jou nog geen ene stap waagde.

 

Babyloniër Pyramus waande Thisbe dood,

toen hij haar met leeuwenbloed bevlekte sjaal daar vond.

Zijn bloed kleurde de moerbei rood

schoon jij voor hem juist nog in vaagheid bestond.

 

Dichter Orpheus wou de krochten van de Tartaros afdalen

en bracht zijn Eurydice tevergeefs naar boven.

Droef zag hij haar in de onderwereld terug verdwalen,

maar jouw beminde hield het zelfs nooit voor ogen.

 

Het lijkt erop, alle droefgeestigheid ten spijt,

dat dergelijke verhalen reeds vervlogen zijn,

of toch niet meer van deze tijd.

Zou liefde echt slechts een mythe kunnen zijn?